صنعت هستهای امروز یکی از مهمترین ابزارهای کشورها برای دستیابی به امنیت انرژی، تولید برق پایدار و کاهش انتشار کربن است. بررسی تجربه کشورهایی مانند ایالات متحده آمریکا نشان میدهد که انرژی هستهای نهتنها بخشی از سبد برق، بلکه یک سرمایهگذاری بلندمدت در فناوری، اقتصاد و زیرساختهای ملی است. بر اساس گزارش دپارتمان انرژی ایالات متحده، آمریکا با بهرهبرداری از ۹۳ راکتور هستهای فعال که ۲۰ درصد برق کشور را تأمین میکنند و مجموع زمان بهرهبرداری برخی از آنها به ۸۰ سال رسیده، نشان داده است که اتکا به نیروگاههای هستهای بخش جداییناپذیر از راهبرد انرژی پاک و اهداف کربنزدایی این کشور است. افزون بر این، دولت آمریکا با ارائه مشوقهای مالی متنوع مانند اعتبار مالیاتی تولید (PTC)، اعتبار مالیاتی سرمایهگذاری (ITC)، استانداردهای انرژی پاک، و سیاستهای حمایتی مرتبط با مالیات کربن، مسیر توسعه و نوسازی صنعت هستهای خود را تقویت کرده است. مدلهای مختلف انرژی نیز سهم آینده انرژی هستهای در آمریکا را تا ۷۰ درصد قابل تحقق میدانند؛ موضوعی که اهمیت ” زنجیره ارزش هستهای ” را از استخراج و چرخه سوخت تا فناوری رآکتورها و مدیریت پسماند، دوچندان میکند.
در این میان، توجه به توسعه صنعت هستهای ایران و تکمیل زنجیره ارزش انرژی هستهای اهمیت ویژهای دارد. ایران با برخورداری از ظرفیتهای علمی، نیروی انسانی متخصص و تجربه عملیاتی در فناوری هستهای، میتواند از نگاه تحلیلی به زنجیره ارزش (از منابع اورانیوم تا ساخت نیروگاه هستهای، تولید سوخت و مدیریت پسماند) بهعنوان ابزاری برای تقویت امنیت انرژی، ارتقای فناوری داخلی و حضور فعالتر در اقتصاد انرژی آینده بهره ببرد. پرداختن به این موضوع نهفقط یک ضرورت علمی، بلکه یک اولویت راهبردی برای امنیت ملی کشور است؛ مسیری که با استفاده از تجربه کشورهای پیشرو و تکیه بر ظرفیتهای داخلی میتواند به تقویت زیرساختهای ملی و توسعه پایدار منجر شود.
انرژی هسته ای دروازه ورود به صنعت هسته ای
شناخت انرژی هستهای نخستین گام برای ورود به دنیای پیچیده و راهبردی صنعت هستهای است؛ صنعتی که از دل فیزیک هستهای آغاز میشود و امروز به یکی از ستونهای اصلی تولید برق پاک، امنیت انرژی و فناوریهای پیشرفته تبدیل شده است. فهم اصول، کاربردها و چالشهای انرژی هستهای، مسیر تحلیل زنجیره ارزش و درک آینده این صنعت را هموار میکند.
برای آشنایی عمیقتر، پیشنهاد میکنیم مقاله ایرانرژی با عنوان انرژی هستهای: گرهگشای آینده یا کابوس خاموش؟ از تعریف تا کاربردها و چالشها را مطالعه کنید.
کاربردهای انرژی هسته ای
انرژی هستهای امروز در طیفی گسترده از حوزهها مانند تولید برق پایدار و بدون کربن، پزشکی هستهای، کشاورزی، صنعت، آبشیرینکنی و حتی تولید سوختهای نو نقشآفرینی میکند. این فناوری از چندمنظورهترین فناوریهای انرژی جهان به شمار میرود. این تنوع کاربردها نشان میدهد که انرژی هستهای تنها به نیروگاهها محدود نیست، بلکه زیرساختی کلیدی برای پیشرفت علمی، صنعتی و اقتصادی است.
اگر به جزئیات بیشتری درباره این کاربردها نیاز دارید، پیشنهاد میکنیم مقاله ایرانرژی با عنوان کاربردهای نوآورانه انرژی هستهای را مطالعه کنید؛ در این مقاله مجموعهای از مهمترین و پیشرفتهترین کاربردهای هستهای بهصورت ساده و کاربردی توضیح داده شده است.
در نهایت، برای آنکه بتوان تصویر دقیقتری از آینده صنعت هستهای و جایگاه آن در توسعه کشور ترسیم کرد، لازم است به شناخت کامل زنجیره ارزش صنعت هستهای رسید. در قلب این زنجیره، چرخه سوخت هستهای قرار دارد؛ حلقهای حیاتی که بدون آن هیچ یک از کاربردهای گسترده انرژی هستهای قابل تحقق نخواهد بود.
زنجیره ارزش صنعت هسته ای
زنجیره ارزش هستهای کل چرخه عمر انرژی هستهای را دربر میگیرد. فعالیتهای بالادستی شامل اکتشاف و استخراج منابع، تولید کیک زرد، ساخت قطعات درون تاسیسات، احداث تاسیسات، مدیریت چرخه سوخت، غنی سازی، بهرهبرداری از نیروگاه و در نهایت فعالیت های پایین دستی مانند برچیدن تاسیسات، بازیافت و دفع. تمام این فعالیت های کلیدی باید با دیدی جامع و دقیق مدیریت و توسعه داده شوند تا اهداف صنعت هسته ای بتواند محقق گردد.
اکتشاف و استخراج اولین حلقه از زنجیره
اکتشاف و استخراج اورانیوم (Mining) نخستین حلقه زنجیره ارزش هستهای و نقطه شروع تمام فرآیندهای مرتبط با چرخه سوخت است. این مرحله با شناسایی، بهرهبرداری و برداشت منابع اورانیوم آغاز میشود و خوراک اصلی تمامی مراحل بعدی از تبدیل و غنیسازی تا تولید سوخت و بهرهبرداری نیروگاه هستهای را تأمین میکند. اهمیت اکتشاف و استخراج تنها در جنبه معدنی آن خلاصه نمیشود؛ بلکه بهعنوان یک فعالیت راهبردی، نقش تعیینکنندهای در امنیت انرژی، استقلال فناورانه و توانمندی بلندمدت هر کشور در حوزه انرژی هستهای دارد. روشهای مختلف استخراج مانند روباز، زیرزمینی و بهویژه استخراج محلولی در جهان رایج هستند و خروجی نهایی آنها تولید سنگ معدن اورانیوم است.
در ایران نیز وجود ذخایر قابل توجه اورانیوم و پراکندگی آنها در نقاط مختلف کشور بهویژه مناطق مرکزی، یک مزیت استراتژیک برای توسعه صنعت هستهای محسوب میشود. طی سالهای اخیر، فعالیتهای اکتشاف و استخراج اورانیوم در ایران بهصورت چشمگیر افزایش یافته و این روند، توان کشور برای تأمین داخلی خوراک چرخه سوخت هستهای را تقویت کرده است. همین موضوع نشان میدهد که ایران با اتکا به منابع خود، نهتنها توانایی پشتیبانی از برنامههای تحقیقاتی و صنعتی هستهای را دارد، بلکه میتواند مسیر توسعه کامل زنجیره ارزش هستهای را با قدرت بیشتری دنبال کند.
تولید کیک زرد یا همان اکسید اورانیوم غلیظ شده
مرحله Milling یا فرآوری سنگ معدن اورانیوم، فرآیندی است که در آن سنگ استخراجشده از معدن خرد، آسیاب و سپس با استفاده از روشهای شیمیایی (معمولاً لیچینگ اسیدی یا قلیایی) مورد پردازش قرار میگیرد تا اورانیوم از مواد جانبی و ناخالصیها جدا شود. محلول بهدستآمده پس از طی مراحل رسوبگیری، فیلتراسیون و خشکسازی، به محصولی جامد با رنگ زرد – قهوهای تبدیل میشود که با نام کیک زرد با فرمول شیمیایی (U3O8) شناخته میشود. این ماده، اولین محصول قابلانتقال در چرخه سوخت هستهای است و بهعنوان خوراک اصلی مرحله بعدی یعنی تبدیل شیمیایی (Conversion) مورد استفاده قرار میگیرد.
فرآیند تبدیل شیمیایی برای تولید هگزا فلوراید اورانیوم
تبدیل شیمیایی یا Conversion مرحلهای است که در آن کیک زرد ابتدا به دیاکسید اورانیوم و سپس به تترافلورید اورانیوم تبدیل میشود. در ادامه، تترافلورید با استفاده از فرآیندهای شیمیایی به هگزا فلوراید اورانیوم (UF₆) تغییر شکل میدهد. UF₆ یک ترکیب گازی پایدار است که برای ورود به مرحله غنیسازی مورد نیاز بوده و پایه اصلی فرآیند جداسازی ایزوتوپها محسوب میشود. این مرحله، سنگ معدن فرآوریشده را به مادهای مناسب برای عملیات حساس غنیسازی تبدیل میکند.
غنی سازی اورانیوم گلوگاه صنعت هسته ای
مرحله غنیسازی اورانیوم یکی از حساسترین و راهبردیترین حلقههای زنجیره ارزش هستهای است. در این مرحله، درصد ایزوتوپ U-235 موجود در اورانیوم طبیعی که تنها حدود ۰/۷ درصد است، افزایش مییابد تا به سطح مورد نیاز نیروگاههای هستهای (معمولاً ۳ تا ۵ درصد) برسد. غنیسازی معمولاً پس از تبدیل شیمیایی و تولید هگزا فلوراید اورانیوم (UF₆) انجام میشود، زیرا این ترکیب در دما و فشار مناسب به شکل گاز درآمده و شرایط جداسازی ایزوتوپها را فراهم میکند. اهمیت این مرحله از آن جهت است که توانایی تولید سوخت نیروگاهی یا تحقیقاتی و همچنین ظرفیت صنعتی کشورها تا حد زیادی به میزان و کیفیت غنیسازی آنها وابسته است.
روشهای غنیسازی در طول تاریخ بسیار متنوع بودهاند، اما امروزه سه روش اصلی اهمیت بیشتری دارند. روش ” انتشار گازی ” که در گذشته استفاده میشد، به دلیل مصرف انرژی بالا تقریباً کنار گذاشته شده است. روش ” غنیسازی لیزری ” با وجود دقت بالا هنوز در مرحله توسعه قرار دارد و بهصورت تجاری گسترده استفاده نمیشود. رایجترین و کارآمدترین فناوری فعلی، ” سانتریفیوژ گازی ” است که در آن مولکولهای UF₆ در سانتریفیوژهای با سرعت بالا چرخانده میشوند تا ایزوتوپهای سبکتر (U-235) از ایزوتوپهای سنگینتر (U-238) جدا شوند. این فناوری، پایه صنعت غنیسازی در اکثر کشورهای دارای چرخه سوخت پیشرفته است.
سطوح مختلف غنای اورانیوم کاربردهای متفاوتی دارند. اورانیوم طبیعی برای برخی رآکتورهای آبسنگین مناسب است. غنای ۳ تا ۵ درصد بیشترین کاربرد را دارد و سوخت اصلی نیروگاههای برق هستهای است. ۵ تا ۲۰ درصد در رآکتورهای تحقیقاتی و تولید رادیوداروها استفاده میشود. بالاتر از ۲۰ درصد تا ۹۰ درصد برای مصارف تحقیقاتی خاص و موارد نظامی بهکار میرود.
برای آشنایی با کشورهای دارای توان غنیسازی، پیشنهاد میکنیم مقاله ایرانرژی با عنوان اینفوگرافیک | ۱۴ کشور با قدرت غنیسازی اورانیوم را مطالعه کنید؛ این مقاله دیدی شفاف از توزیع جهانی ظرفیت غنیسازی ارائه میدهد.
ساخت سوخت پیشران صنعت هسته ای
مرحله ساخت سوخت هستهای (Fuel Fabrication) بخشی حیاتی از زنجیره ارزش هستهای است که در آن اورانیوم غنیشده به شکل قابلاستفاده برای رآکتور تبدیل میشود. در این مرحله، گاز هگزا فلوراید اورانیوم (UF₆) دوباره به دیاکسید اورانیوم (UO₂) تبدیل میشود و سپس بهصورت پودر بسیار خالص آماده میگردد. این پودر تحت فشار به شکل پلت های سوخت (Fuel Plate) فشرده و در دماهای بالا پخته میشود تا استحکام لازم برای تحمل شرایط سخت درون رآکتور را بهدست آورد. هر پلت در اندازهای کوچک اما با چگالی انرژی بسیار بالا تولید میشود و اساس تولید حرارت در رآکتور را تشکیل میدهد.
در ادامه، پلتهای سوخت داخل غلافهای فلزی ( معمولاً از جنس زیرکونیوم به دلیل مقاومت حرارتی و رفتاری مناسب در برابر نوترون) قرار میگیرند و ” میلههای سوخت ” را شکل میدهند. مجموعهای از این میلهها در قالب آرایشهای دقیق، مجتمع سوخت را تشکیل میدهد؛ قطعهای مهندسیشده که مستقیماً وارد قلب رآکتور میشود. کیفیت ساخت، استانداردهای ایمنی و کنترل دقیق ابعاد و مواد در این مرحله اهمیت حیاتی دارد، زیرا عملکرد ایمن و پایدار نیروگاه هستهای به سلامت مجتمعهای سوخت وابسته است. بخش Fuel Fabrication در واقع پلی میان غنیسازی و بهره برداری از انرژی هستهای است و نقش تعیینکنندهای در کارایی و ایمنی رآکتورهای هستهای دارد.
رآکتور یا Reactor هسته ای
مرحله رآکتور هستهای قلب زنجیره ارزش هستهای است؛ جایی که تمام تلاشهای مراحل پیشین (از استخراج و تبدیل گرفته تا غنیسازی و ساخت سوخت) به تولید انرژی تبدیل میشود. رآکتورها از نظر مهندسی، یکی از پیچیدهترین سازههای فناورانه جهان هستند و طراحی آنها نیازمند استانداردهای ایمنی بسیار دقیق، سیستمهای کنترلی پیشرفته و دانش مهندسی عمیق در حوزه رفتار مواد، ترمودینامیک، و فیزیک هستهای است. کارایی یک رآکتور، بهینهسازی مصرف سوخت، کاهش پسماند و افزایش بازده انرژی، همگی وابسته به سطح فناوری و طراحی مهندسی آن است. به همین دلیل کشورهایی که به رآکتورسازی پیشرفته دست یافتهاند، عملاً در بالاترین سطوح فناوری انرژی قرار دارند.
رآکتورهای هستهای بسته به نوع کاربرد به چند دسته اصلی تقسیم میشوند. نخست، رآکتورهای تولید برق که متداولترین نوع هستند و در نیروگاههای تجاری برای تولید برق پایدار و کمکربن استفاده میشوند. این رآکتورها شامل مدلهای شناختهشدهای مانند PWR، BWR و PHWR هستند که هرکدام ویژگیهای فنی و سوختی متفاوتی دارند. نوع دوم، رآکتورهای تحقیقاتی هستند که برای تولید نوترونهای پرشار، انجام تحقیقات علمی، آزمون مواد و همچنین تولید رادیوداروها به کار میروند. این رآکتورها معمولاً کوچکترند اما از نظر علمی اهمیت بسیار بالایی دارند و نقش مهمی در توسعه فناوریهای هستهای ایفا میکنند.
در کنار این دو دسته، گروه سوم شامل رآکتورهای کاربردی صنعتی است که برای مقاصدی غیر از تولید برق طراحی شدهاند. نمونههایی از این کاربردها شامل تولید حرارت فرآیندی برای صنایع سنگین، آبشیرینکنی حرارتی، یا تولید سوختهای سنتزی و هیدروژن است. در سالهای اخیر، توسعه رآکتورهای پیشرفته کوچک (SMRs) نیز در همین مسیر قرار گرفته و بهعنوان نسل جدید رآکتورها برای کاربردهای منطقهای، صنعتی و حتی شناورهای دریایی مطرح شدهاند. این تنوع کاربردی نشان میدهد که مرحله رآکتور نهتنها بخشی از چرخه سوخت، بلکه یک سکوی فناورانه برای توسعه اقتصادی و صنعتی گستردهتر است.
ذخیره سازی سوخت مصرف شده
مرحله ذخیرهسازی سوخت مصرفشده پس از خروج از رآکتور آغاز میشود و نخستین گام آن ورود سوختها به استخرهای خنککننده است. این استخرها با آب بسیار عمیق و سیستمهای حفاظتی پیشرفته، حرارت و پرتوزایی سوخت را در مدت چند سال کاهش میدهند. پس از آن، سوختهایی که به سطح ایمنی پایدار رسیدهاند به ذخیرهسازی خشک منتقل میشوند. در این روش، میلههای سوخت درون کانسترهای فلزی و بتنی قرار میگیرند و بدون نیاز به آب، بهصورت ایمن نگهداری میشوند. مسیرهای بعدی شامل بازیافت برای جداسازی مواد قابلاستفاده، دفع نهایی در تأسیسات ژرفزمین و یا ذخیرهسازی طولانیمدت برای استفادههای آینده است. این شاخهها نشان میدهند که مدیریت سوخت مصرفشده یک فرایند چندمسیره و کاملاً مهندسیشده است.
بازفرآوری سوخت و دفن نهایی
بازفرآوری یا Reprocessing فرایندی است که در آن سوخت مصرفشده پس از مرحله ذخیرهسازی، وارد تأسیسات شیمیایی پیشرفته میشود تا مواد ارزشمند آن دوباره بازیابی شود. در این مرحله، اورانیوم و پلوتونیوم قابلاستفاده از پسماند جدا میشوند و میتوان آنها را برای تولید سوختهای جدید مانند MOX به کار برد. هدف این فرایند کاهش حجم پسماندهای بلندمدت، استفاده دوباره از مواد گرانقیمت و افزایش بهرهوری چرخه سوخت است. برخی کشورها مانند فرانسه، روسیه و ژاپن از این فناوری برای مدیریت پایدارتر منابع و کاهش فشار بر ذخایر اورانیوم استفاده میکنند.
در مقابل، دفن نهایی یا Geological Disposal رویکردی است که کشورها برای مدیریت بلندمدت سوخت مصرفشده انتخاب میکنند، بهویژه زمانی که بازفرآوری انجام نمیشود. در این روش، پسماندهای بسیار پرتوزا پس از ذخیرهسازی اولیه، به تأسیسات زیرزمینی بسیار عمیق منتقل میشوند؛ جایی که لایههای زمینشناسی پایدار نقش سد طبیعی و مهندسیشده را برای ایزولهسازی طولانیمدت ایفا میکنند. این روش برای نگهداری هزاران ساله پسماند طراحی شده و امروزه به عنوان یکی از ایمنترین گزینهها برای دفع نهایی سوخت مصرفشده شناخته میشود.
نقش سیاست گذار و بازیگران محیطی بر توسعه صنعت هسته ای
بازیگران محیطی نقشی اساسی در شکلدهی به مسیر توسعه و چشمانداز صنعت هستهای ایران دارند، زیرا این صنعت تنها متکی بر فناوری و مهندسی نیست و به هماهنگی میان نهادهای نظارتی، مراکز علمی، صنایع پشتیبان، نظام مالی و فضای سیاسی و اجتماعی وابسته است. سازمانهای قانونگذار و دستگاههای ایمنی هستهای با تعیین چارچوبهای ایمنی، مسیر توسعه مطمئن و پایدار را فراهم میکنند. دانشگاهها و مراکز پژوهشی، نیروی انسانی متخصص و نوآوریهای فنی را تأمین میکنند و صنایع معدنی و شیمیایی نیز خوراک و تجهیزات حیاتی چرخه سوخت را فراهم میسازند. در کنار این عوامل، تفکر سیاستگذار نقشی تعیینکننده دارد؛ زیرا رویکردهای حمایتی یا محدودکننده دولت، میزان سرمایهگذاری، سرعت توسعه و شدت استقلال هستهای کشور را شکل میدهد. از سوی دیگر، موافقان و مخالفان توسعه صنعت هستهای (در سطوح سیاسی، اقتصادی و اجتماعی) میتوانند با ایجاد اجماع یا اختلافنظر، بر روند تصمیمگیریها و جهتگیری راهبردی کشور اثر بگذارند. تعامل سازنده میان این بازیگران میتواند چشمانداز صنعت هستهای ایران را بهسمت خودکفایی، رشد فناورانه و نقشآفرینی پررنگتر در آینده انرژی کشور هدایت کند.
سوالات متداول (FAQ) درباره صنعت هسته ای
زنجیره ارزش هستهای از استخراج اورانیوم آغاز میشود و شامل فرآوری، تبدیل شیمیایی، غنیسازی، ساخت سوخت، عملکرد رآکتور، مدیریت سوخت مصرفشده، بازفرآوری یا دفن نهایی است. هر مرحله خوراک مرحله بعدی را فراهم میکند و در نهایت به تولید انرژی یا محصولات هستهای منجر میشود.
معادن اورانیوم پایه تأمین سوخت هستهای هستند. کشورهایی که منابع داخلی دارند، امنیت انرژی بیشتری بهدست میآورند و کاهش وابستگی به بازار جهانی اورانیوم برایشان مزیت راهبردی ایجاد میکند.
Mining به استخراج سنگ اورانیوم اشاره دارد. Milling مرحلهای است که در آن سنگ به کیک زرد (U₃O₈) تبدیل میشود. Conversion نیز فرآیند تبدیل کیک زرد به گاز UF₆ است که برای غنیسازی لازم است.
در غنیسازی، درصد ایزوتوپ U-235 افزایش مییابد تا اورانیوم برای استفاده در رآکتورها مناسب شود. این مرحله به فناوری پیچیده نیاز دارد و توان غنیسازی یکی از شاخصهای مهم قدرت هستهای کشورها محسوب میشود.
اورانیوم طبیعی برای برخی رآکتورهای آبسنگین مناسب است. غنای ۳ تا ۵ درصد در نیروگاههای برق استفاده میشود. غنای ۵ تا ۲۰ درصد برای رآکتورهای تحقیقاتی کاربرد دارد و سطوح بالاتر برای مصارف خاص تحقیقاتی یا نظامی بهکار میرود.
در ساخت سوخت، UF₆ به UO₂ تبدیل میشود و پودر آن به پلتهای سرامیکی تبدیل میگردد. این پلتها در میلههای فلزی قرار میگیرند و مجموعهای از آنها «مجتمع سوخت» را تشکیل میدهد که وارد رآکتور میشود.
رآکتورهای برق مانند PWR و BWR برای تولید برق استفاده میشوند. رآکتورهای تحقیقاتی برای تولید نوترون، رادیودارو و تحقیقات علمی کاربرد دارند. رآکتورهای صنعتی نیز برای تولید حرارت، آبشیرینکنی یا فرایندهای خاص استفاده میشوند.
سوخت مصرفشده ابتدا در استخرهای خنککننده نگهداری میشود تا حرارت و پرتوزایی آن کاهش یابد. سپس به ذخیرهسازی خشک منتقل میشود که در آن سوخت داخل کانسترهای ایمن و مقاوم نگهداری میشود.
بازفرآوری فرآیندی شیمیایی است که طی آن اورانیوم و پلوتونیوم قابلاستفاده از سوخت مصرفشده جدا میشود. کشورهایی مانند فرانسه، روسیه و ژاپن از این فناوری برای کاهش پسماند و تولید سوختهای جدید استفاده میکنند.
در دفن نهایی، پسماندهای پرتوزا در تأسیسات زیرزمینی ژرف قرار میگیرند تا برای هزاران سال ایزوله شوند. در مقابل، بازفرآوری بخشی از مواد ارزشمند سوخت را دوباره به چرخه بازمیگرداند و حجم پسماند نهایی را کاهش میدهد.
جمع بندی
زنجیره ارزش صنعت هستهای، از استخراج اورانیوم تا ساخت سوخت، بهرهبرداری از رآکتور، ذخیرهسازی، بازیافت و دفع نهایی، یک اکوسیستم پیچیده و کاملاً فناورانه است که نقش مهمی در امنیت انرژی، توسعه علمی و تحول صنعتی کشورها دارد. بررسی هر حلقه نشان میدهد که پیشرفت در این صنعت تنها به فناوری وابسته نیست، بلکه به سیاستگذاری هوشمند، سرمایهگذاری پایدار، زیرساخت علمی، استانداردهای ایمنی و هماهنگی میان بازیگران محیطی نیز نیاز دارد. برای ایران، برخورداری از منابع اورانیوم، ظرفیت مهندسی، نیروی انسانی متخصص و تجربه عملیاتی، فرصتی راهبردی برای تکمیل زنجیره ارزش هستهای و دستیابی به استقلال انرژی فراهم میکند. در نهایت، توسعه این صنعت میتواند ایران را در مسیر رشد پایدار، ارتقای فناوری و حضور فعالتر در آینده انرژی جهان قرار دهد.